เดือนกว่าที่ฉันไม่ได้พบหน้าแก  ฉันได้เจอกับอะไรใหม่ๆ
 
กับใครคนใหม่  "ฉันชอบรุ่นพี่ที่คณะคนหนึ่ง"
 
 
เขาน่ารัก นิสัยดี อบอุ่น ขยัน สุภาพ  วางตัวดี  
 
 
เขาเป็นรุ่นพี่ที่ดีมาก
 
 
ฉันแอบชอบรุ่นพี่คนนี้ตั้งแต่ ปีหนึ่งแล้วละ  
 
แต่ก็ยังแค่ "ปลื้ม"
 
 
แต่พอรู้ว่า หัวใจเขายังว่างอยู่ ฉันเริ่มทำความรู้จักกับพี่เขา
 
 
ฉันยอมกลับบ้านดึก เพื่อที่จะรอให้พี่เขาเข้ามาทำงานที่ห้องข้างๆ
 
 
แล้วคอยส่งน้ำ ส่งขนมให้เขา  
 
 
เป็นอย่างนี้ ทุกๆวัน เป็นเวลาเดือนกว่านิดๆ  
 
 
จนเมื่อวันก่อน  ฉันกลับมาพบแกอีกครั้ง  
 
 
แกยังเป็นพื่อนที่ดีของฉัน  แกยังเหมือนเดิม  
 
 
ฉันอาจจะพูดได้เลยว่า ตอนนี้ฉันไม่ได้คิดกับแกเหมือนเมื่อก่อนแล้ว
 
 
แต่แกยังคงเป็น "เพื่อนที่ฉันรักมากที่สุด"  
 
 
ฉันเล่าให้แกฟังเรื่องพี่เขา  แกอยากทำความรู้จักกับเขา 
 
 
แต่.. ฉันยังไม่เคยคุยกับพี่เขาแบบเป็นเรื่องเป็นราว  
 
 
ก่อนหน้าที่ฉันจะไปพบกับแกในวันเดียวกัน  
 
 
ฉันเห็นพี่เขา กำลังนั้งคุยกับผู้หญิงคนหนึ่ง  
 
 
ซึ่งฉันสังเกตมานานแล้วว่า พี่เขาอาจกำลังคุยกับผู้หญิงคนนี้อยู่ 
 
 
 
ใช้... ฉันต้องเก็บความรู้สึกตัวเองไว้ก่อน   
 
 
ภาพที่อยู่ตรงหน้าฉันตอนนั้น มันทำให้ฉันเหมือนกับกำลัง
 
shut down ตัวเอง   
 
 
ตอนเย็นที่ฉันกับแกนัดเจอกัน  เราออกไปแฮงค์เอ้าท์ด้วยกัน 
 
ตามประสาเพื่อนสนิทที่ไม่ได้เจอกันมานาน  
 
 
ฉันยังคุยกับแก แกยังคุยกับฉัน  เหมือนเดิม  
 
ไม่ว่าเวลาที่เราไม่ได้เจอกันนานแต่ไหน  
 
 
แต่เรายังคงคุยกันเข้าใจเหมือนเดิม   
 
 
พอเราแฮงค์เอ้าท์กันได้ที่แล้ว ก็ถึงเวลากลับ 
 
 
แกกลับไปส่งฉันที่คณะ  
 
ห้องทำงานของพี่เขาเปิดไฟอยู่ ฉันรู้เลยว่าพี่เขาเข้ามาทำงานแล้ว
 
 
 
เลยบอกให้แกไปส่งที่ซื้อของให้พี่เขา  เรากอดคอเดินไปด้วยกัน
 
ด้วยความมึนเมาด้วย  เราเดินกอดคอ พูดคุย หัวเราะไปด้วยกัน
 
 
 
แกไปส่งฉันเอาจองให้พี่เขา  
 
 
 
แต่...   
 
 
ภาพที่อยู่ตรงหน้าฉันกับแกตอนนั้นคือ  
 
 
พี่เขากับพี่ผู้หญิงคนนั้น อยู่ด้วยกันในห้องสองคน  
 
กำลังช่วยกันทำงานกันอย่างสนิทสนม  
 
 
ฉันกับแกยืนอึ้งอยู่ตรงหน้าห้องสักพัก   
 
 
ฉันตัดสินใจเรียกพี่เขาและให้ของเขาไป  
 
แกยืนอยู่ข้างๆฉัน  ยืนอยู่เป็นเพื่อนฉัน
 
 
พี่เขาเดินออกมาเอาแล้วพูดแค่เพียงว่า 
 
 
"ขอบคุณครับ"   
 
 
แล้วเดินเข้าห้องไป   ฉันลากแกให้ไปส่งเข้าห้องน้ำ
 
แกเดินเข้ามาด้วย  (เมากันทั้งคู่)
 
 
ฉันกำลังเข้าห้องน้ำ แกก็พูดกับฉันว่า
 
 
"พอเหอะมึง"
 
แกอธิบายให้ฉันเข้าใจว่ามันเกิดอะไรขึ้น 
 
ทุกอย่างตอนนี้มันเป็นยังไง
 
 
ฉันเข้าใจ แต่ไมอยากจะยอมรับมันว่ามันเป็นยังไง
 
ฉันพูดว่า "กูต้องการคำปลอบใจ"
 
 
แกบอกกับฉันว่า  "นี้แหละ คือคำปลอบใจของกู มึงจะได้รู้"
 
 
แกขับรถมาส่งฉันที่รถ ฉันนั้งซ้อนท้ายแก ซบหน้าลงบนแผ่นหลังของแก
 
 
แกบอกฉันว่า "กูรู้เลยว่า พี่เขานั้นเขาเสป็คมึง แบบที่มึงชอบเลย 
 
 
ผู้ชายมันไม่ได้มีคนเดียว ยังไงก็ต้องมีอีกแบบที่มึงชอบ เชื่อกู
 
มึงคิดว่าตอนปีสองพี่เขาจะเป็นแบบนี้หรอ ไม่หรอก  พี่เขาแก่เกินไปสำหรับมึง
 
 
เชื่อกู พอดีกว่า ยังไงก็ไม่ไหว  ดูพี่คนนั้นดิ มาช่วยทำงานขนาดนั้นแล้ว
 
 
 
เชื่อกูพอเหอะ "   
 
 
ฉันเขาไปซบแก  แกกอดปลอบใจฉัน  
 
"คนดีๆอย่างมึง ยังไงก็มี _ัว  เชื่อกูดิ"  
 
ฉันยังคงซบอยู่ที่อกแกอยู่  แล้วแกก็พูดขึ้นมาว่า
 
 
"หรือมึงอยากให้กูเป็น _ัว มึง?"   ฉันขำ  
 
แกกอดฉันไว้แน่น แล้วหอมฉันตรงที่หน้าผาก  
 
แกลูบหลังฉัน  แล้วบอกกับฉันว่า 
 
 
"ผู้ชายมันไม่ได้มีคนเดียว มึงคือทุกอย่างของกูนะ มึงเป็นทุกสิ่งสำหรับกู
 
 
ถ้าไม่มีมึง ก็ไม่มีกู และถ้าไม่มีกู มึงก็ไม่ได้เป็นแบบนี้"    
 
 
ฉันกอดแกไว้แน่น  ฉันหอมแก้มแกกลับคืนไป 
 
 
"กูรักมึงหว่ะ มึงคือเพื่อนที่ดีที่สุดของกูนะ กูรักมึง"  
 
 
"อื้ม กลับบ้านได้แล้ว พรุ่งนี้สอบ  ไปๆเดียวเปิดรถให้ 
 
 
ขึ้นรถไปไม่ใช้ว่าร้องไห้นะ จะตีให้  อย่าเปิดเพลงเศร้าละ 
 
เปิดเพลงไรก็ได้ ขับรถดีๆ เดียวกูขับตามเลย 
 
 
ตั้งใจสอบละพรุ่งนี้"   
 
 
ฉันขึ้นรถ ลดกระจกลง  "ขอกอดทีหนึ่งก่อนกลับ"
 
แกก้มลงมาให้ฉันกอด  ฉันกอดแกไว้แน่ ไม่อยากปล่อยแกไปเลย 
 
 
ฉันขับตามแกไป ตอนแรกว่าจะไม่ร้องแล้วนะ 
 
พอเห็นแผ่นหลังของแกเท่านั้นแหละ  
 
 
น้ำตาไหลไม่หยุด  ห้ามไว้ไม่ได้จริงๆ  
 
พอถึงทางแยก ฉันลดกระจกลง  
 
 
"บ๊ายบายมึง  ไว้กูจะโทรหา ขับรถดีๆ"
 
 
แกยกมือบ๊ายบายกลับมา
 
 
พอแยกทางกัน  ฉันร้องไห้ไม่หยุด ควบคุมความเสียใจไว้ไม่ได้จริงๆ  
 
 
ไม่รู้เพราะความเมา หรือฉันเสียใจจริงๆ  
 
 
(แกบอกกับฉันว่า คนเมานั้นแหละคือคนจริง)
 
 
ฉันร้องไห้ตลอดทางกลับบ้าน  ร้องไห้ไม่หยุด  
 
ร้องไห้ แม้จะไม่ได้เปิดเพลงเศร้า  ฉันเสียใจริงๆ   
 
 
 
คนที่ฉันคิดว่าเขาคงไม่ได้แคร์ความรู้สึกฉัน คนที่ฉันคิดว่าน่าจะอยู่ห่างเขาได้แล้ว
 
กลายเป็นว่า เขากลับเป็นคนที่ใส่ "ยารักษาแผล" ให้ฉันได้ดีที่สุด  
 
 
ฉันไม่เคยรู้เลยว่าแกจะเป็นห่วงฉัน ฉันไม่เคยคิดเลยว่าแกจะคิดยังไง
 
ด้วยความที่แกเป็นผู้ชาย เลยแสดงออกไม่เก่ง  
 
 
ฉันก็เป็นผู้หญิงนิ่งๆ เชยๆ  ก็ยังไม่เคยแสดงอะไรออกมามากนัก
 
 
แต่ที่เรารู้กันคือ เราเป็นห่วงกันเสมอ ยามอีกคนมีเรื่องร้อนใจ
 
เราจะคอยช่วยกัน  อีกคนล้ม อีกคนก็ช่วยพยุง ใครคนไหนเจ็บ
 
 
อีกคนก็ช่วยใส่ยารักษา   
 
 
 
เราคบกันมาได้ 8 ปีแล้ว ซึ่งเป็นช่วงเวลาที่เราเติบโตมาด้วยกัน
 
เราผ่านช่วงวัยเด็ก วัยรุ่น และวัยเรียนรู้การเป็นผู้ใหญ่
 
 
เราสองคนอาจจะดูภายนอก ไม่มีอะไรเหมือนกันเลย 
 
 
แก เด็กเกเรประจำห้อง ชอบหลับในห้อง ไม่ยอมทำการบ้าน 
 
โดดเรียน เที่ยว เด็กหลังห้อง
 
 
ฉันเด็กค่อนข้างเรียนดี มีความรับผิดชอบ รู้จักหน้าที่ 
 
ทำงานส่งเสมอ  
 
 
แต่...เราก็คบเป็นเพื่อนสนิทกันมาได้ 8 ปีแล้ว  
 
 
แกสอนให้ฉันรู้จักโลกภายนอกที่มีมากกว่าที่ฉันเห็น  
 
แกบอกให้ฉันรู้ว่า สิ่งที่แกทำอยู่มันไม่ได้ดีหรอกนัก 
 
 
แต่มันคือการเรียนรู้ชีวิต  ฉันก็จะค่อยเตือนแกไม่ให้ออกนอกกรอบไปมากกว่านี้
 
 
ฉันสอนให้แก อยู่ในกรอบให้เป็น  เตือนยามแกทำผิด
 
 
ช่วยเหลือแกเวลาเดือร้อน  
 
 
 
เราต่างเรียนรู้โลกของแต่ละคน แลกเปลี่ยนความคิด ความรู้สึก
 
 
 
ถ้าฉันไม่มีแก ฉันคงไม่รู้จักวงร็อค เพลงเพราะ  การรู้จักใช้ชีวิต
 
ให้เต็มที่  รู้จักปลดปล่อยตัวเอง 
 
 
ถ้าแกไม่มีฉัน แกคงไม่รู้จักวิธีการใช้ชีวิตที่ต้องรับผิดชอบ 
 
การวางตัวให้ถูกต้อง รู้จักหน้าที่ของตัวแกเอง
 
 
 
ตอนนี้ฉัน กับ แก ได้เรียนในสิ่งที่ตัวเองรัก  
 
 
ฉันกับแกชื่นชอบในศิลปะเหมือนกัน  
 
นี้คือสิ่งหนึ่งที่ทำให้เราสองคนคุยกันถูกคอ และสนิทกันจนถึงทุกวันนี้
 
 
 
 
เพื่อนดีๆหน่ะว่าหายากแล้ว  แต่เพื่อนที่ดีและเข้าใจในตัวเราจริงๆหน่ะหายาก
 
 
แต่ฉันเจอแล้วละ เพื่อนที่ว่านั้น  นั้นแหละคือ "แก" เว้ย
 
 
 
 
 
 
 
 
แกคือ หนังสือเล่มหนึ่งที่ฉันอ่านกี่ครั้งก็ยังสนุก แม้บางครั้ง
 
จะมีบทที่ทำให้รู้สึกเศร้าใจบ้าง แต่นั้นแหละ "รสชาติชีวิต"
 
 
ที่แกได้สอนฉันนะ 
 
 
 
 
โคตรรักมึงเลยหว่ะ  :)
 
 
 
 
 
 

Comment

Comment:

Tweet