เคย .

posted on 24 Sep 2013 20:53 by zebr-a
 
 
เผื่อวันพรุ่งนี้ฉันกลายเป็นเขา  "ได้กลับไปยืนที่เดิมตรงนั้น"
 
 
ใครบอกล่ะว่าระยะเวลาที่ว่านานแล้วจะช่วย
 
ให้ฉันทำใจได้ ...  มันช่วยได้
 
 
แต่ไม่ได้ทั้งหมด  
 
 
 
ฉันโทรหาแก แกบอกว่าแกกลับถึงบ้านแล้ว
 
 
ฉันว่าจะชวนแกไปกินข้าวกัน แกบอกว่าพรุ่งนี้แล้วกัน
 
 
อีกวันฉันโทรหาแกตอนบ่าย แกกำลังเรียนอยู่  
 
แกบอกว่าว่างประมาณห้าโมง หกโมงเย็น
 
 
 
ฉันเลยบอกว่าแกว่าให้โทรหาฉันตอนเลิกเรียน
 
 
ฉันเลิกเรียนตั้งแต่ บ่ายสองโมง ฉันนั้งรอแก
 
 
รอ รอ รอ รอ รอ รอ    รอ    รอ แล้วก็ รอ... .
 
 
 
จนหกโมงครึ่งแกก็ยังไม่โทรมา ฉันเลยโทรไป
 
แกรับ.. .
 
 
"มึงอยู่ไหน?"  
 
"กูอยู่หลังมอเนี๊ยะ"
 
ฉันเงียบไป กำลังคิดว่าแล้วทำไมไม่โทรมา
 
"กูกำลังนั้งกินข้าวอยู่กับแฟนอยู่"
 
 
ฉันเงียบ สตั๊นไปสักพัก ก็เข้าใจ 
 
กำลังจะอ้าปากพูด บอกว่างั้นไม่เป็นไร 
 
 
กูจะกลับบ้านละ
 
 
แกพูดมาว่า  "เดียวกูจะชวนไปฟังดนตรี"
 
ฉันเงียบ  
 
"ไปป่าว... "  
 
 
ฉันเงียบ 
 
"เฮ้ย.. ไปป่าวเดียวกูไปรับ ไปด้วยกัน" 
 
 
"เออๆ"  
 
ฉันตัดสายวาง   
 
รอตั้งนาน บอกให้โทรมา ก็ไม่โทรมา 
 
ต้องปล่อยให้รอ ตลอด   
 
 
 
ฉันไปกินข้าวกับเพื่อน รอแกที่หอเพื่อน
 
กว่าแกจะโทรมาก็ปาเข้าไปสองทุ่มแล้ว
 
 
ฉันแถบจะหลับรอ 
 
 
แกมารับฉัน
 
 
แกพูดกับฉันว่า วันนี้ชวนไปฟังดนตรี จะได้ให้ฉัน
 
เป็นตัวช่วยหารค่าเบียร์ ..  .
 
 
ฉันนั้งเงียบ..  
 
"เออๆ"  ตอบๆ ไป
 
 
ไปถึงร้านทั้งโต๊ะก็มีแต่เพื่อนแก ที่ฉันรู้จัก
 
แค่ไม่กี่คน ฉันนั้งเงียบอยู่คนเดียว 
 
ฉันเลยบอกให้เพื่อนที่คณะมารับไปอีกร้านหนึ่ง
 
ฉันแค่รู้สึกอึดอัด...  .
 
 
 
ฉันกำลังจะไปต่ออีกร้านหนึ่ง ฉันเดินไปบอกแก
 
"มึงกูไปนะ"
 
แกหันมามองหน้าฉัน
 
"มึงจะกลับมานี้อยู่หรือป่าว?"
 
"มึงจะอยู่นานป่าวละ"
 
"ก็จนกว่าเขาจะเล่นจบอะ"  
 
ฉันยังไม่ได้ตอบอะไร 
 
แกเงยหน้ามองหน้าฉัน 
 
"มึงจะไปต่อกับกูป่าว"  
 
แกมองฉัน เหมือนอยากให้ฉันไปด้วย
 
"เออๆ โทรมาๆ"  
 
ฉันก็เดินออกร้านไป  ฉันไปต่อกับเพื่อนได้สักพักแกโทรมา
 
แกมารับฉัน  
 
 
ฉันไปต่อกับแกร้านแถวในตัวเมือง 
 
ตลอดที่อยู่ในร้านแกจะเป็นคนที่ยืนอยู่ข้างฉัน
 
คอยดูฉัน ฉันเอื้อมมือไปสกิดแขนแก 
 
แกจับมือฉันไว้.. .
 
ใจฉันเต้น ฉันเงยหน้ามองแก 
 
สายตาแกยังคงอยู่ที่วงดนตรี  
 
 
แกบอกให้ฉันไปนั้งข้างๆ แกนั้งข้างฉันตลอด
 
ฉันคุยกันสนุกสนาน อย่างออกรส  
 
 
ถึงเวลาที่เราเดินออกร้าน ฉันเดินออกไปพร้อมกับแก
 
ฉันเกาะแกเดินไป เพราะเริ่มรู้สึกมึนๆ  ฉันเดินเกาะแกไปจนถึงหน้าร้าน
 
"มึงกูแม่งเมาหว่ะ"  ฉันบอกแก
 
 
แกหันมามองฉัน แล้วถามว่า
 
"มึงไว้ป่าวเนี้ยะ เอ้า..มานี้"
 
แล้วแกก็ดึงแขนฉันมาคล้องไว้กับแก 
 
ฉันยืนอยู่สักพักก็เริ่มดีขึ้น แต่กลายเป็นว่าแกกลับเริ่มเมาแทน
 
 
ฉันยืนมองแกคุยกับเพื่อน ฉันไม่อยากให้เป็นเหมือนคราวที่แล้ว
 
ที่แกเมา แล้วพาฉันเอารถไปลงด้วย  
 
 
แกเคยสัญญากับฉันแล้วว่า ถ้าแกเมาต้องให้ฉันขับรถแทน 
 
ฉันเลยขึ้นไปควบบนรถแทนแก แกเถียงฉันว่า
 
ขับได้ ไม่เป็นไร 
 
"มึงเคยสัญญากับกูว่าไง?"  
 
"เออ..ก็ได้"  
 
แล้วแกก็ขึ้นมาซ้อนท้าย   
 
นี้คือการขับ KSR ครั้งแรก  เคยขับมาแล้วหมดทุกอย่าง
 
แต่ KSR ยังไม่เคย ด้วยยังมึนอยู่นิดๆเลยไม่ได้ไปกังวลอะไร 
 
 
ฉันเข้าเกียร์แล้วก็บิด..  
 
แกเอาแขนมากอดรอบเอวฉัน ทำให้ฉันรู้เลยว่าแกเมาแล้ว
 
แต่แกก็ยังสามารถบอกทางให้ฉันได้  แกพูดเรื่อยเปื่อยไปตลอดทาง
 
ตามภาษาคนเมา  
 
 
แกกอดเอวฉันไว้ หน้าซบหลัง  เป็นอย่างนี้ตลอดทาง
 
ฉันอยากให้ระยะทางมันยาว ยาว ยาว  ขึ้นจัง
 
แกพูดกับฉันว่า "มึงน่าจะเป็นเพื่อนผู้ชายเนอะ"   แล้วแกก็เอาหน้าวบหลังฉัน
 
ฉันเงียบ ไม่เถียงกลับไป  
 
ฉันเป็นผู้หญิงแล้วเป็นเพื่อนที่ดี เพื่อนรัก แกไม่ได้หรอ 
 
ฉันได้แค่คิด แต่ก็ไม่ได้พูดออกไป
 
 
 
ฉันไปส่งแกถึงหอเพื่อนอย่างปลอดภัย ไม่มีใครเจ็บ
 
 
แกบอกให้ฉันพาไปส่งเซเว่น ฉันเดินออกปากซอยไปกับแก
 
 
แกเดินเซไป เซมา ฉันเลยดึงชายเสื้อแกไว้ 
 
แกเดินเซเข้ามาหาฉัน เอาแขนมาคล้องไหล่ฉันไหว
 
 
(ใช้...เมื่อก่อนที่เราเดินไปไหนมาไหนในโรงเรียนแกมักจะทำแบบนี้กับฉัน
 
เหตุผลเพราะ ฉันเตี้ย ไหล่ของฉันมันพอดีกับระดับการวางแขนของแก)
 
 
ฉันเลยโอบเอวแกไว้ ฉันค่อยๆโอบไว้ให้แน่น 
 
เพราะ ..
 
"ฉันกลัวแกหลุดมือฉันไป"
 
 
แกบอกให้ฉันปล่อยแก ให้แกเดินเอง แกบอกว่าเดินไหว
 
ฉันปล่อย แกก็แถบจะเดินออกไปกลางถนน 
 
ฉันเลยดึงแก โอบเอวแกไว้ให้แน่นกว่าเดิม  
 
 
ฉันค่อยๆปล่อยให้แกนั้งลง  
 
แกฝากโทรศัพท์มือถือไว้ที่ฉัน 
 
แกนั้งฟุบอยู่ข้างๆ  ฉันแค่ลองเปิดดูข้อความแกดู
 
ข้อความแรก จากเบอร์ "คนนี้แฟนผมฮะ"  
 
ข้อความที่สอง "คนนี้แฟนคนที่สอง"  
 
...  .   
 
เนื้อข้อความบอกว่า  "ถ้าฉันหายไป เธอจะตามหาฉันหรือป่าว"
 
ฉันหันไปมองแกที่นั้งฟุบอยู่ข้าง  
 
แถบอยากจะปลุกให้แกตอบฉันว่าคือใคร
 
 
แต่ความจริงแล้ว ฉันไม่มีสิทธิ์เข้าไปยุ่งมากกว่า
 
ฉันเก็บโทรศัพท์แกลงกระเป๋าให้
 
 
เพื่อนขับรถไปส่งแกหาแฟน แล้วก็ค่อยส่งฉันไปเอารถ
 
แกดิ้นไปดิ้นมาอยู่ข้างๆฉัน ฉันเลยล็อคแกไว้
 
 
แกค่อยๆเอนหัวมาซบไหล่ฉัน ฉันแถบไม่อยากขยับตัว
 
เพราะกลัวแกตื่น ..  .    
 
 
เหตุการณ์ทั้งหมดที่เกิดขึ้น มันทำให้ฉันรู้สึกสับสน
 
ว่าแกยังคิดกับฉันเหมือนเดิม หรือมันเปลี่ยนไปแล้ว
 
 
 
ฉันเมา แกก็พาฉันเดินออกไปได้อย่างปลอดภัย 
 
แกนั้งข้างฉันเสมอ คอยดูฉัน    
 
แต่แกกลับปล่อยให้ฉันรอ แล้วให้ฉันช่วยจ่ายค่าเบียร์
 
 
 
แต่ที่ฉันรู้คือตอนนี้ความรู้สึกของฉันนั้น
 
เหนื่อย กับแกมาก    
 
 
มีคนเคยพูดไว้ว่า
 
"ความทรงจำที่ดี คือสิ่งที่เราจดจำและเก็บรักษาไว้ให้ดี 
 
ไว้เป็นบทเรียนให้กับเรา แต่เมื่อใดที่ความทรงจำดีๆกลับมาทำร้าย
 
เรา นั้นไม่สามารถที่จะเรียกว่าความทรงที่ดีได้"
 
 
 
ตอนนี้... ความทรงจำดีๆ เหล่านั้นมันกลับมาทำร้ายฉันแล้วล่ะ
 
ฉันนั้งคิดถึงแก แล้วก็นั้งร้องไห้  ตลอดสองปีที่ผ่านมา
 
 
ที่ฉันคิดว่าฉันสามารถทำใจยอมรับเรื่องแกทั้งหมดได้
 
มันเปล่าประโยชน์  เจอแกกี่ครั้งๆก็ต้องกลับมานั้งร้องไห้
 
 
 
ถึงฉันหายไปแกก็ไม่ตามหาฉัน แกก็ไม่ติดต่อหาฉัน
 
เพราะแกมีคนที่ให้แกตามหา คิดถึง ใส่ใจเขา 
 
 
 
 
เมื่อก่อนฉันหายไปแกมักจะถามหาฉัน 
 
แกเคยใส่ใจฉัน แกเคยพูดว่า "คิดถึง" ฉัน 
 
 
แกเคยพูดว่าแก "แคร์" ฉัน  
 
 
 
 
 
หรือ... ทุกอย่างที่ผ่านมาเมื่อ ห้าปีก่อน ฉันคิดไปเอง​...  .
 
ทั้งๆที่คำพูดทั้งหมดมาจากปากของแกเอง 
 
 
 
เพื่อน    .        
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

edit @ 24 Sep 2013 21:55:08 by zebra

Comment

Comment:

Tweet