ผ่านไปแล้วหนึ่งปี

posted on 12 Apr 2013 23:50 by zebr-a
 
 
หนึ่งปี ผ่านไปแล้ว 
 
ฉันยังคงนั้งเสียใจอยู่ที่เดิม
 
 
ฉันไม่น่าไปเจอแกวันนั้นเลย
 
ฉันผิดเองแหละที่ดันไปนัดแกวันนั้น
 
แล้วฉันก็ไม่รู้ด้วยว่าแก ได้พาแฟน แกมาด้วย
 
 
 
ฉันคิดว่าฉันเข้มแข็ง มากพอแล้ว
 
แต่พอได้มาเจออะไรมากมายในวั้นนั้น
 
 
ฉันกลับรู้ตัวเองว่า ฉันยังอ่อนแอ อยู่
 
และยัง อ่อนแออยู่มาก
 
ช่วงเวลา หนึ่ง ปีที่ มา มันไม่ได้ช่วยอะไรได้เลย
 
 
 
 
ฉันยังคงคิดถึงแกอยู่ทุกวัน 
 
ไม่มีวันไหนเลยที่จะลืมแกได้
 
 
ตลอดเวลา ห้า ปี ที่อยู่ด้วยกันตลอด
 
มันคงเป็นสาเหตุหนึ่งที่ฉันไม่สามารถลืมแกได้
 
 
"ชอบ... เลิกชอบได้
 
รัก... เลิกกันได้
 
แต่ ความผูกผัน มันเลิกไม่ได้ "
 
 
 
หลังจากวันนั้นที่เราเจอกัน 
 
ฉันนั้งเสียใจทุกวัน..​ .
 
ไม่ต่างจากวันที่เราห่างกันวันแรก
 
 
 
เจ็บปวดมากกว่าทุกครั้ง
 
เจ็บ... ไม่ได้เจ็บเพราะแก
 
แต่เจ็บเพราะใจตัวเองที่ตัดใจจากแก
 
 
 
ทั้งๆที่เวลามันก็ผ่านมานานแล้ว
 
ทั้งๆที่ก็ไม่ได้เจอหน้ากันทุกวันอย่างเมื่อก่อน
 
แต่ความรู้สึกมันยังมี
 
 
 
วันนั้นที่เราเจอกัน ฉันนัดกับแกไว้ก่อน
 
ที่โรงเรียนมีงานพอดี ทั้งห้องนัดกันไป
 
รวมทั้งฉันและแก  
 
 
 
ฉันไปถึงโรงเรียน ยังไม่ทันได้ทำอะไร
 
เพื่อนฉันก็บอกกับฉันว่าแกมากับน้องเขา
 
 
ฉันนิ่ง... เฉยๆ
 
 
คุยกับเพื่อน คุยไปคุยมา 
 
แกเดินมากับแฟน 
 
ฉันมอง.. .  แล้วคุยกับเพื่อนต่อไป
 
แกกับน้องเขานั้งหลังฉัน ฉันไม่ได้สนใจอะไร
 
 
 
 
ความรู้สึกตอนนั้นคือ เฉยๆ  
 
เพื่อนรอบข้างกลับออกอาการแทนฉัน
 
 
แต่ฉันก็ทำเป็นไม่รู้สึกอะไร คุยกับเพื่อนต่อไปอย่างสนุกสนาน
 
ความจริงแล้ว...ฉันแค่ดึงความสนใจของตัวเอง
 
 
 
 
ฉันคิดว่านัดของฉัน คงไม่ได้ไปแล้ว
 
ก็เลยกะว่าจะกลับบ้านไม่ก็อยู่คุยกับเพื่อนต่อ
 
 
แล้วแกก็ถามฉันว่า จะไปกี่โมง
 
 
เราก็เลยออกจะจากโรงเรียน
 
น้องเขาเจอแกกับฉันพอดีตอนจะออกไป
 
 
ฉันก็... เฉยๆ
 
 
 
 
ตอนเย็นฉันกับแกไปนั้งคุยกันที่ร้านกาแฟ
 
ที่ประจำของแก คุยไปคุยมาแกบอกกับฉันว่า
 
 
"สงสัยน้องเขาจะโกรธกูหว่ะ"
 
 
"ทำไม?"
 
 
"ก็วันนี้น้องเขาเจอแฟนเก่า ไม่สนใจกูคุยกับกู
 
ก็ไม่มองหน้า เอาแต่มองไปทางแฟนเก่า 
 
กูเลยเฟล กูก็เลยไม่อยู่กับน้องเขา ทำเป็นไม่สนใจ
 
น้องเขาคงโกรธ"
 
 
"อะไรของของมึงสองคนหว่ะ วู้!!"
 
 
แล้วแกก็รับโทรศัพท์
 
 
ฉันนั้งมองแกคุยโทรศัพท์กับน้องเขา แล้วก็หัวเราะ
 
เพราะแกคุยกับน้องเขาเสียงอ่อน เสียงหวาน
 
 
ตลกเพราะไม่เคยได้ยิน แล้วเห็นภาพแบบนี้
 
 
ประโยคหนึ่งแกพูดว่า 
 
"ก็ชวนมาด้วยกันแล้วไม่มาเอง"
 
ฉันนั้งนิ่ง...
 
 
พอแกวางหู
 
 
"ต้องใจดีสู้เสือ ไม่งั้นต้องทะเลาะกันหนักอีก
 
ไม่อยากเหนื่อย"  
 
 
ฉันนั้งยิ้มให้แก :'))
 
 
 
ถ้าน้องเขามาด้วยจริงๆ แกอย่าหวังเลยว่าฉันจะมานั้ง
 
ยิ้มหน้าบานให้แกอย่างนี้
 
 
จากประโยคที่แกชวนน้องเขามา
 
มันทำให้ฉันรู้สึกว่า เหมือนฉันไม่แยกแกจากน้องเขา
 
 
ฉันผิดหรอหว่ะ?  ฉันผิดหรอที่นัดแกมา?
 
 
ใช้...ฉันคงผิดจริงๆ  ผิดที่นัดแกมาวันนี้
 
 
ฉันพลาดเองจริงๆ  
 
 
 
"ที่หัวเราะไป นั้นเสียใจนะ"
 
 
 
หลังจากวันนั้นมา
 
ฉันกลับมานั้งทบทวนเรื่องแก
 
ฉันร้องไห้ หนึ่งวัน สองวัน สามวัน ..​ .
 
 
 
 
เวลาหนึ่งที่ผ่านมามันไม่มีค่าอะไรเลย
 
ฉันไม่สามารถที่จะตัดใจจากแกได้เลย 
 
ไม่พอ.. ฉันยังคิดถึงแกมากกว่าเดิม
 
 
 
จะใช้เวลา สองปี สามปี สี่ปี ห้าปี หรือ หกปี 
 
หรืออีกกี่ปีก็ตาม .. .  ฉันจะต้องตัดใจจากแกให้ได้
 
 
 
 
 
 
ฉันจะต้องเข้มแข็งให้ได้ .. .  GM
 
 
 
 
 

Comment

Comment:

Tweet