เมื่อวาน วันสุดท้ายของการอยู่มรสถานะภาพของนักเรียน

 

วันสุดท้ายของการอยู่มนกฏระเบียบของโรงเรียน

 

วันสุดท้ายของ เกือบครึ่งชีวิตในที่แห่งนั้น .... .

 

 



จบ ม.6 

 

คิดไม่ถึงเหมือนกันว่ามันจะเร็วขนาดนี้ 

 

 



"ทุกสิ่งได้ผ่านพ้นไปตามกาลเวลาของมัน"



และฉันก็ไม่ได้คิดเหมือนกันว่า จะมีวันนี้

 

 

วันที่ฉันบอกกับแกไป



 

ห้องของเราตกลงกันว่าจะไปกินหมูกะทะกัน

 

ฉันเตรียมของให้แกตั้งแต่คืนก่อนหน้านั้น

 

 

ฉันตั้งใจทำให้แก ทำมันเองกับมือ

 

มันอาจจะไม่ได้ดูมีค่า ไม่มีราคา

 

แต่ทำให้ด้วย "หัวใจ"



 

เพื่อนในห้องตกลงกันว่าจะไปกันยังไง

 

ฉันก็ยังไม่รู้ว่าจะไปยังไง

 

 

เพื่อนฉันคนหนึ่ง รู้ว่าฉันกำลังคิดอะไรอยู่

 

เลยไปถามแกว่า แกจะไปไหม

 

แกบอกว่าแกไป  

 

เพื่อนฉันถามต่อว่า รถว่างไหม

 

แกตอบแบบก่ำกึ่ง  "ว่าง"



 

เพื่อนฉันยังไม่ได้พูดถึงฉัน

 

แกก็ถามตัดหน้าซะก่อน

 

ว่าฉันล่ะ ฉันไปกับใคร

 

เพื่อนก็เลยบอกว่า ฉันว่าง ไม่รู้จะไปกับใคร

 

งั้นให้ไปกับแกแล้วกัน



 

ฉันดีใจ :')



 

แต่... . 



เกิดปัญหากันในห้องนิดหน่อย ตกลงกันไม่ลงตัว

 

แกเริ่มหงุดหงิด นิดหน่อย

 

 

แกเลยจะไม่ไป  

 

 

แกหันมาถามฉันว่า จะไปยังไง

 

ฉันก็เลยบอกว่า เดียวก็ค่อยไปกับเพื่อนคนอื่น

 

ไม่เป็นไร ไม่ต้องห่วง  :)

 

 

แกกำลังจะไป



 

ฉันเดินไปหยิบของมาให้แก 

 

ใจเต้นรัว ให้มือยังคงถือถุงกระดาษนั้นไว้อยู่



 

ฉันเรียกแก 

 

แกถามฉันว่า "อะไร มีของจะให้หรอ?"

 

แกพูดกับฉันพร้อมมองถุงกระดาษที่อยู่ในมือ 

 

ฉันไม่พูด จูงแขนแกเดินมา หาที่ไม่ค่อยมีคน



 

ที่ตรงนั้น เป็นลานกว้างไปสำหรับทำกิจกรรม

 

มันเป็นพื้นต่างระดับ แกยืนอยู่ข้างล่าง

 

ฉันยืนอยู่บนขั้นบันได หนึ่งขั้น 

 

 

ฉันยื่นถุงกระดาษให้กับแก

 

"ให้หรอ" แกถามฉัน

 

"อื้ม "

 

แกรับไป พร้อมกับเขย่ามันเบาๆ ด้วยความสงสัย

 

"มันเป็นอะไรอ่ะ ของกินหรอ"

 

"อื้ม" ฉันตอบไป

 

"ในนั้นมี สตอเบอรี่หนึ่งลูก ที่จริงกูจะให้มึง

 

ตั้งแต่วันนั้นแล้ว แต่ก็ไม่มีโอกาสได้ให้"

 

ฉันบอกไป แต่ไม่ได้มองหน้าแก ไม่กล้าสบตาแก



 

"แล้วมันเป็นอะไร กินได้ป่ะ"

 

 แกถาม ยังคงเขย่าถุงอยู่

 

"กินได้ แต่สตอเบอรี่มันเก็บไว้นานแล้วนะ

 

อย่าไปกินมันดีกว่า" 

 

แล้วฉันก็หันไปมองหน้าแก

 

แกยิ้ม 



 

"ขอบคุณมาก มากอดหน่อย จุ๊บๆ"

 

แกอ้าแขนออกมา ฉันเลยเข้าไปกอดแก



 

แกเอามือข้างหนึ่งตบหลังฉันเบาเบา

 

"มึง...ถ้ากูบอกอะไรมึงไปจะโกรธกูไหมอ่ะ" 

 

ฉันถามแก เราก็ยังคงกอดกันอยู่



"ไม่โกรธหรอก"

 

"ไม่โกรธจริงนะ" 

 

"อื้ม.. . ไม่โกรธหรอก บอกมาเหอะ"



 

"มึง... .   กูชอบมึงอ่ะ"  

 

ฉันพูดออกไป พร้อมกับเอามือทุบหลังแกเบาเบา

 



แกตอบมาว่า

 

"กูรู้แล้ว กูรู้ตั้งนานแล้ว"

 

"แล้วรู้นานยัง" 

 

"รู้นานแล้ว"

 

"แล้วเมื่อไหร่อ่ะ"

 

"โห่ มันนานแล้ว รู้มานานแล้ว"

 

"แล้วรู้ได้ไงอ่ะ"

 

ฉันยิงคำถามไปไม่หยุด

 

แกตอบมาว่า



 

"กูมีเซนต์ กูไม่ได้โง่"

 

ฉันหมั่นไส้กับคำตอบของแก เลยเอามือ

 

ตบหลังแกไป แต่ไม่แรงมาก

 

"มึงอ่ะ... .  รู้ตั้งนานก็ไม่บอก "

 

แกก็ยังคงเอามือตบหลังฉันเบาเบา



 

"ต่อจากนี้ไปก็ไม่ได้เจอกันแล้วดิ"

 

"โห้ย.. เดียวนี้มันทัยสมัยแล้วนะ เดียวก็นัดเจอกันก็ได้"

 

แกปลอบใจฉัน



 

"กูก็ไม่คิดเหมือนกันนะว่าว่ากูจะมีวันนี้ วันที่บอกมึงไป

 

ดูแลตัวเองด้วยนะ ตั้งใจเรียน ต่อจากนี้ไปไม่มีใครมาบ่น

 

มึงแล้วนะ ดูแลตัวเองให้มากๆ"

 

 

 

"อื้ม" 

 

แกตอบฉันมือแกก็ยังคงตบหลังปลอบใจฉัน

 

"ตลอด ห้าปี กูดีใจมากที่ได้เป็นเพื่อนมึงนะ

 

มึงคือเพื่อนที่ดีที่สุดสำหรับกู  ไม่ว่าใครจะว่า

 

มึงแย่แค่ไหน ไม่ดีแค่ไหน มึงก็คือเพื่อนที่ดีที่สุด

 

ของกูนะ " 



 

เราสองคนก็ยังคงกอดกันอยู่ 

 

แกเริ่มเงียบ น้ำตาฉันเริ่มคลอเบ้า

 

"ดูแลตัวเองดีดีนะ  "



 

เราค่อยๆผละออกจากกัน

 

ฉันกับแกจับมือกัน

 

เดินไป ฉันเริ่มกลั้นไว้ไม่อยู่



"มึงง่ะ... รู้็ไม่บอกกัน"

 

 

 

ฉันร้องไห้ ออกมา

 

หันหน้าไปซบไหล่แก

 

"มึงง่ะๆ.. . "   ฉันได้แต่พูดคำนี้



 

เราค่อยๆปล่อยมือกัน

 

ฉันเห็น น้ำตาแกเริ่มขอเบ้า

 

"มึงนี้เอาซะกูซึ้งเลย" 



 

เราเดินขึ้นบันไดไปด้วยกันได้สองก้าว

 

ฉันหยุดเดิน

 

แกหันมาถามว่าฉันจะไปอยู่ไหม

 

ฉันบอกว่าจะไปอยู่ แกบอกว่า

 

ไม่แน่ใจว่าจะไปหรือ 

 

 

 

"งั้นไปนะ"

 

"อื้ม"  ฉันได้แต่ก้มหน้าร้องไห้ 

 

ไม่ได้เงยหน้ามองแก 

 

ฉันโบกมือ บาย บาย แก  

 

 

 

ฉันเดินกลับมาหากลุ่มเพื่อน

 

ฉันร้องไห้เงียบๆ เพื่อนๆหันมามองฉัน



 

ทุกคนเข้ามากอดฉันไว้ เพื่อนฉันคนหนึ่ง

 

เข้ามากอดฉัน

 

"อยากร้องก็ร้องมาเหอะ ร้องออกมาเลย"



 

ฉันร้องไห้โฮ ไม่หยุด ร้องจนเสื้อเพื่อนเปียกไปหมด

 

ทุกคนในกลุ่ม เข้ามากอดฉันไว้ 

 

 

ฉันเริ่มควบคุมอารมณ์ได้



เพื่อนถามว่าเป็นไงบ้าง มันบอกว่าไง

 

 

"ก็ไม่ได้ว่าไง มันรู้อยู่แล้ว" 

 

และฉันก็รู้อยู่แล้วว่า แกรู้แล้ว

 

ฉันนั้งร้องไห้ไม่หยุดตั้งแต่โรงเรียนจนถึง

 

ร้านหมูกะทะ  



 

น้ำที่ไหลที่ร้องออกมา มันไม่ใช้น้ำตา "ความเสียใจ"

 

แต่มันคือน้ำตา ที่มาจาก "ความรู้สึกของหัวใจ"

 



 

โรงเรียนคือสถานที่ แห่งความรักของฉัน

 

คือสถานที่ ที่ฉันสร้างความรักที่นี้



 

และความรักก็จะอยู่ที่นี้และอยู่กับฉัน ตลอดไป 

 

 




"ขอบคุณจากหัวใจ ขอบคุณในความหวังดี

 

ขอบคุณในน้ำใจ ขอบคุณในความรักที่มี...

 

ขอบคุณมึงมาก ตลอดเวลา 5 ปี ที่มึง

 

อยู่กับกูตลอดมา

 

 

รักและคิดถึงเสมอ รักมึง "   




แกเขียนให้กับฉัน อ่านแค่เนื้อเพลง สองบันทัดแรก

 

น้ำตาฉันก็ไหลไม่หยุด พยายามหยุดแล้วแต่ก็ไม่ได้




 

"ทุกประสบการณ์ดีดีในชีวิต ล้วนมีแกเป็นส่วนสำคัญในนั้น"



 

ขอบคุณแกมากเหมือนกัน สำหรับความเป็นเพื่อน

 

ที่ดีต่อกันมา แกไม่เคยเปลี่ยนไป แกยังเป็นแกคนเดิม

 

แกยังเป็น "เพื่อนที่ดีที่สุดของฉัน" 




 

 

รักแกมาก  :')





 

 

 

 

 

edit @ 18 Feb 2012 21:16:24 by zebra

Comment

Comment:

Tweet