เดือนกว่าที่ฉันไม่ได้พบหน้าแก  ฉันได้เจอกับอะไรใหม่ๆ
 
กับใครคนใหม่  "ฉันชอบรุ่นพี่ที่คณะคนหนึ่ง"
 
 
เขาน่ารัก นิสัยดี อบอุ่น ขยัน สุภาพ  วางตัวดี  
 
 
เขาเป็นรุ่นพี่ที่ดีมาก
 
 
ฉันแอบชอบรุ่นพี่คนนี้ตั้งแต่ ปีหนึ่งแล้วละ  
 
แต่ก็ยังแค่ "ปลื้ม"
 
 
แต่พอรู้ว่า หัวใจเขายังว่างอยู่ ฉันเริ่มทำความรู้จักกับพี่เขา
 
 
ฉันยอมกลับบ้านดึก เพื่อที่จะรอให้พี่เขาเข้ามาทำงานที่ห้องข้างๆ
 
 
แล้วคอยส่งน้ำ ส่งขนมให้เขา  
 
 
เป็นอย่างนี้ ทุกๆวัน เป็นเวลาเดือนกว่านิดๆ  
 
 
จนเมื่อวันก่อน  ฉันกลับมาพบแกอีกครั้ง  
 
 
แกยังเป็นพื่อนที่ดีของฉัน  แกยังเหมือนเดิม  
 
 
ฉันอาจจะพูดได้เลยว่า ตอนนี้ฉันไม่ได้คิดกับแกเหมือนเมื่อก่อนแล้ว
 
 
แต่แกยังคงเป็น "เพื่อนที่ฉันรักมากที่สุด"  
 
 
ฉันเล่าให้แกฟังเรื่องพี่เขา  แกอยากทำความรู้จักกับเขา 
 
 
แต่.. ฉันยังไม่เคยคุยกับพี่เขาแบบเป็นเรื่องเป็นราว  
 
 
ก่อนหน้าที่ฉันจะไปพบกับแกในวันเดียวกัน  
 
 
ฉันเห็นพี่เขา กำลังนั้งคุยกับผู้หญิงคนหนึ่ง  
 
 
ซึ่งฉันสังเกตมานานแล้วว่า พี่เขาอาจกำลังคุยกับผู้หญิงคนนี้อยู่ 
 
 
 
ใช้... ฉันต้องเก็บความรู้สึกตัวเองไว้ก่อน   
 
 
ภาพที่อยู่ตรงหน้าฉันตอนนั้น มันทำให้ฉันเหมือนกับกำลัง
 
shut down ตัวเอง   
 
 
ตอนเย็นที่ฉันกับแกนัดเจอกัน  เราออกไปแฮงค์เอ้าท์ด้วยกัน 
 
ตามประสาเพื่อนสนิทที่ไม่ได้เจอกันมานาน  
 
 
ฉันยังคุยกับแก แกยังคุยกับฉัน  เหมือนเดิม  
 
ไม่ว่าเวลาที่เราไม่ได้เจอกันนานแต่ไหน  
 
 
แต่เรายังคงคุยกันเข้าใจเหมือนเดิม   
 
 
พอเราแฮงค์เอ้าท์กันได้ที่แล้ว ก็ถึงเวลากลับ 
 
 
แกกลับไปส่งฉันที่คณะ  
 
ห้องทำงานของพี่เขาเปิดไฟอยู่ ฉันรู้เลยว่าพี่เขาเข้ามาทำงานแล้ว
 
 
 
เลยบอกให้แกไปส่งที่ซื้อของให้พี่เขา  เรากอดคอเดินไปด้วยกัน
 
ด้วยความมึนเมาด้วย  เราเดินกอดคอ พูดคุย หัวเราะไปด้วยกัน
 
 
 
แกไปส่งฉันเอาจองให้พี่เขา  
 
 
 
แต่...   
 
 
ภาพที่อยู่ตรงหน้าฉันกับแกตอนนั้นคือ  
 
 
พี่เขากับพี่ผู้หญิงคนนั้น อยู่ด้วยกันในห้องสองคน  
 
กำลังช่วยกันทำงานกันอย่างสนิทสนม  
 
 
ฉันกับแกยืนอึ้งอยู่ตรงหน้าห้องสักพัก   
 
 
ฉันตัดสินใจเรียกพี่เขาและให้ของเขาไป  
 
แกยืนอยู่ข้างๆฉัน  ยืนอยู่เป็นเพื่อนฉัน
 
 
พี่เขาเดินออกมาเอาแล้วพูดแค่เพียงว่า 
 
 
"ขอบคุณครับ"   
 
 
แล้วเดินเข้าห้องไป   ฉันลากแกให้ไปส่งเข้าห้องน้ำ
 
แกเดินเข้ามาด้วย  (เมากันทั้งคู่)
 
 
ฉันกำลังเข้าห้องน้ำ แกก็พูดกับฉันว่า
 
 
"พอเหอะมึง"
 
แกอธิบายให้ฉันเข้าใจว่ามันเกิดอะไรขึ้น 
 
ทุกอย่างตอนนี้มันเป็นยังไง
 
 
ฉันเข้าใจ แต่ไมอยากจะยอมรับมันว่ามันเป็นยังไง
 
ฉันพูดว่า "กูต้องการคำปลอบใจ"
 
 
แกบอกกับฉันว่า  "นี้แหละ คือคำปลอบใจของกู มึงจะได้รู้"
 
 
แกขับรถมาส่งฉันที่รถ ฉันนั้งซ้อนท้ายแก ซบหน้าลงบนแผ่นหลังของแก
 
 
แกบอกฉันว่า "กูรู้เลยว่า พี่เขานั้นเขาเสป็คมึง แบบที่มึงชอบเลย 
 
 
ผู้ชายมันไม่ได้มีคนเดียว ยังไงก็ต้องมีอีกแบบที่มึงชอบ เชื่อกู
 
มึงคิดว่าตอนปีสองพี่เขาจะเป็นแบบนี้หรอ ไม่หรอก  พี่เขาแก่เกินไปสำหรับมึง
 
 
เชื่อกู พอดีกว่า ยังไงก็ไม่ไหว  ดูพี่คนนั้นดิ มาช่วยทำงานขนาดนั้นแล้ว
 
 
 
เชื่อกูพอเหอะ "   
 
 
ฉันเขาไปซบแก  แกกอดปลอบใจฉัน  
 
"คนดีๆอย่างมึง ยังไงก็มี _ัว  เชื่อกูดิ"  
 
ฉันยังคงซบอยู่ที่อกแกอยู่  แล้วแกก็พูดขึ้นมาว่า
 
 
"หรือมึงอยากให้กูเป็น _ัว มึง?"   ฉันขำ  
 
แกกอดฉันไว้แน่น แล้วหอมฉันตรงที่หน้าผาก  
 
แกลูบหลังฉัน  แล้วบอกกับฉันว่า 
 
 
"ผู้ชายมันไม่ได้มีคนเดียว มึงคือทุกอย่างของกูนะ มึงเป็นทุกสิ่งสำหรับกู
 
 
ถ้าไม่มีมึง ก็ไม่มีกู และถ้าไม่มีกู มึงก็ไม่ได้เป็นแบบนี้"    
 
 
ฉันกอดแกไว้แน่น  ฉันหอมแก้มแกกลับคืนไป 
 
 
"กูรักมึงหว่ะ มึงคือเพื่อนที่ดีที่สุดของกูนะ กูรักมึง"  
 
 
"อื้ม กลับบ้านได้แล้ว พรุ่งนี้สอบ  ไปๆเดียวเปิดรถให้ 
 
 
ขึ้นรถไปไม่ใช้ว่าร้องไห้นะ จะตีให้  อย่าเปิดเพลงเศร้าละ 
 
เปิดเพลงไรก็ได้ ขับรถดีๆ เดียวกูขับตามเลย 
 
 
ตั้งใจสอบละพรุ่งนี้"   
 
 
ฉันขึ้นรถ ลดกระจกลง  "ขอกอดทีหนึ่งก่อนกลับ"
 
แกก้มลงมาให้ฉันกอด  ฉันกอดแกไว้แน่ ไม่อยากปล่อยแกไปเลย 
 
 
ฉันขับตามแกไป ตอนแรกว่าจะไม่ร้องแล้วนะ 
 
พอเห็นแผ่นหลังของแกเท่านั้นแหละ  
 
 
น้ำตาไหลไม่หยุด  ห้ามไว้ไม่ได้จริงๆ  
 
พอถึงทางแยก ฉันลดกระจกลง  
 
 
"บ๊ายบายมึง  ไว้กูจะโทรหา ขับรถดีๆ"
 
 
แกยกมือบ๊ายบายกลับมา
 
 
พอแยกทางกัน  ฉันร้องไห้ไม่หยุด ควบคุมความเสียใจไว้ไม่ได้จริงๆ  
 
 
ไม่รู้เพราะความเมา หรือฉันเสียใจจริงๆ  
 
 
(แกบอกกับฉันว่า คนเมานั้นแหละคือคนจริง)
 
 
ฉันร้องไห้ตลอดทางกลับบ้าน  ร้องไห้ไม่หยุด  
 
ร้องไห้ แม้จะไม่ได้เปิดเพลงเศร้า  ฉันเสียใจริงๆ   
 
 
 
คนที่ฉันคิดว่าเขาคงไม่ได้แคร์ความรู้สึกฉัน คนที่ฉันคิดว่าน่าจะอยู่ห่างเขาได้แล้ว
 
กลายเป็นว่า เขากลับเป็นคนที่ใส่ "ยารักษาแผล" ให้ฉันได้ดีที่สุด  
 
 
ฉันไม่เคยรู้เลยว่าแกจะเป็นห่วงฉัน ฉันไม่เคยคิดเลยว่าแกจะคิดยังไง
 
ด้วยความที่แกเป็นผู้ชาย เลยแสดงออกไม่เก่ง  
 
 
ฉันก็เป็นผู้หญิงนิ่งๆ เชยๆ  ก็ยังไม่เคยแสดงอะไรออกมามากนัก
 
 
แต่ที่เรารู้กันคือ เราเป็นห่วงกันเสมอ ยามอีกคนมีเรื่องร้อนใจ
 
เราจะคอยช่วยกัน  อีกคนล้ม อีกคนก็ช่วยพยุง ใครคนไหนเจ็บ
 
 
อีกคนก็ช่วยใส่ยารักษา   
 
 
 
เราคบกันมาได้ 8 ปีแล้ว ซึ่งเป็นช่วงเวลาที่เราเติบโตมาด้วยกัน
 
เราผ่านช่วงวัยเด็ก วัยรุ่น และวัยเรียนรู้การเป็นผู้ใหญ่
 
 
เราสองคนอาจจะดูภายนอก ไม่มีอะไรเหมือนกันเลย 
 
 
แก เด็กเกเรประจำห้อง ชอบหลับในห้อง ไม่ยอมทำการบ้าน 
 
โดดเรียน เที่ยว เด็กหลังห้อง
 
 
ฉันเด็กค่อนข้างเรียนดี มีความรับผิดชอบ รู้จักหน้าที่ 
 
ทำงานส่งเสมอ  
 
 
แต่...เราก็คบเป็นเพื่อนสนิทกันมาได้ 8 ปีแล้ว  
 
 
แกสอนให้ฉันรู้จักโลกภายนอกที่มีมากกว่าที่ฉันเห็น  
 
แกบอกให้ฉันรู้ว่า สิ่งที่แกทำอยู่มันไม่ได้ดีหรอกนัก 
 
 
แต่มันคือการเรียนรู้ชีวิต  ฉันก็จะค่อยเตือนแกไม่ให้ออกนอกกรอบไปมากกว่านี้
 
 
ฉันสอนให้แก อยู่ในกรอบให้เป็น  เตือนยามแกทำผิด
 
 
ช่วยเหลือแกเวลาเดือร้อน  
 
 
 
เราต่างเรียนรู้โลกของแต่ละคน แลกเปลี่ยนความคิด ความรู้สึก
 
 
 
ถ้าฉันไม่มีแก ฉันคงไม่รู้จักวงร็อค เพลงเพราะ  การรู้จักใช้ชีวิต
 
ให้เต็มที่  รู้จักปลดปล่อยตัวเอง 
 
 
ถ้าแกไม่มีฉัน แกคงไม่รู้จักวิธีการใช้ชีวิตที่ต้องรับผิดชอบ 
 
การวางตัวให้ถูกต้อง รู้จักหน้าที่ของตัวแกเอง
 
 
 
ตอนนี้ฉัน กับ แก ได้เรียนในสิ่งที่ตัวเองรัก  
 
 
ฉันกับแกชื่นชอบในศิลปะเหมือนกัน  
 
นี้คือสิ่งหนึ่งที่ทำให้เราสองคนคุยกันถูกคอ และสนิทกันจนถึงทุกวันนี้
 
 
 
 
เพื่อนดีๆหน่ะว่าหายากแล้ว  แต่เพื่อนที่ดีและเข้าใจในตัวเราจริงๆหน่ะหายาก
 
 
แต่ฉันเจอแล้วละ เพื่อนที่ว่านั้น  นั้นแหละคือ "แก" เว้ย
 
 
 
 
 
 
 
 
แกคือ หนังสือเล่มหนึ่งที่ฉันอ่านกี่ครั้งก็ยังสนุก แม้บางครั้ง
 
จะมีบทที่ทำให้รู้สึกเศร้าใจบ้าง แต่นั้นแหละ "รสชาติชีวิต"
 
 
ที่แกได้สอนฉันนะ 
 
 
 
 
โคตรรักมึงเลยหว่ะ  :)
 
 
 
 
 
 

ปัจจุบันของฉัน :)

posted on 24 Jan 2014 23:57 by zebr-a
 
 
ทุกเช้าที่ฉันตื่นมา ฉันคิดถึงตัวเอง พ่อแม่ พี่ชาย เพื่อน
 
และ ใครสักคน ..
 
 
หลายเหตุการณ์ผ่านมาให้ฉันคิด
 
แกหายไป แกไม่ได้ติดต่อกลับมาหาฉันอีกเลย
 
หลังจากที่เราเจอกันวันนั้น และคุยกันวันนั้น
 
 
แกไม่ได้ติดต่อกลับมาหาฉันอีกเลย..
 
แกบอกกับฉันเองว่าแกจะเป็นคนเลี้ยงข้าวสักมื้อ


จนถึงวันนี้ผ่านไปเดือนกว่า ฉันก็ยังไม่ได้รับการติดต่อจากแก
 
 
 
จนฉันมานั้งคิด ฉันจะนั้งรอไปเพื่ออะไร?  ไม่เห็นมีอะไรดีขึ้นมา
 
จะให้ฉันเป็นคนโทรหาแก ทั้งๆที่แกบอกว่าจะพาฉันไปเลี้ยงข้าว
 
 
แกเป็นคนบอก และสัญญาเอง
 
ฉันไม่ได้เป็นคนเอ่ยบอกขอร้องใดๆ  
 
 
 
เป็นการรอคอย ที่เกิดขึ้นซ้ำแล้ว ซ้ำเล่า ไม่มีอะไรดีขึ้นมาเลย
 
มีแต่ทำให้ฉันรู้สึกแย่ลงไปทุกวัน
 
 
เพื่อนของฉันหลายคนก็บอกว่า แกทำกับฉันเกินไป
 
ตั้งแต่ปล่อยให้ฉันรอเก้อ เป็น 3 ชั่วโมง  หรือ การรอแกมาแล้วหลายครั้ง
 
 
อะไร อะไร ฉันก็ต้องเป็นคนรอ
 
 
มันแสดงให้เห็นถึงความใส่ใจของคนแต่ละคน
 
ว่าเขาใส่ใจความรู้สึกของคนคนนั้นยังไง
 
ไม่ใช้แค่ความใส่ใจแค่คำพูด
 
 
 
ฉันเริ่มรู้สึกไม่อยากกลับไปเจอเหตุการณ์แบบนั้นอีกต่อไป
 
ฉันไม่อยากกลับไปนั้งรอเก้อ โดยไม่มีอะไรดีขึ้นมา
 
 
ไม่อยากกลับไปนั้งอึดอัดเวลาอยู่ในกลุ่มเพื่อนของแก
 
ไม่อยากคาดหวัง อะไรลมๆแล้งๆ 
 
 
ไม่อยาก ไม่อยากเจอแก... . 
 
 
 
 
 
 
 
 
ถึงแม้เราจะเป็นเพื่อนกัน
 
ก็น่าจะใส่ใจกันสักนิดก็พอ.. 
 
 
 
 
 
"แค่สักนิดก็พอแล้ว"
 
 
 
เหตุการณ์ที่ปล่อยให้ฉันรอ มันเกิดขึ้นหลายครั้ง
 
หลายๆครั้งที่ผ่านมา ฉันไม่เคยพูด ไม่เคยว่า ไม่เคยบ่น
 
 
แต่พอฉันใจดีเมื่อไหร่ แกก็จะกลับไปเป็นอย่างเดิม
 
ไม่เคยรู้สึกผิด ไม่รู้สึกขอโทษ ไม่รู้สึก..   และไม่มีอะไรเกิดขึ้น..
 
 
 
จนฉันพูดออกไป บ่นออกไป แกก็ยังคงไม่มีรู้สึกผิด หรือสลดอะไรเลย
 
คงเป็นเพราะฉันใจดีกับแกมากเกินไป 
 
 
 
แกเลยทำแบบนี้กับฉันสินะ
 
 
หนึ่งเดือนกว่าจากวันนั้น ฉันไม่โทรหาแก
 
ไม่คุย ไม่พูด ไม่ติดต่อกลับหาแก
 
 
 
ไม่ ไม่ ไม่ และ ไม่ทุกอย่าง
 
ถ้าฉันยกโทรศัพท์โทรหาแกเมื่อไหร่
 
นั้นแสดงว่า "ฉันยอมแพ้ความรู้สึกของตัวเอง"
 
 
ฉันจะไม่กลับไปเป็นเหมือนเดิมอีก 
 
ฉันจะไม่ใจดีกับแกอีก  (ทั้งๆที่แกใจร้ายกับฉันมากขนาดนี้)
 
 
 
ฉันไม่สนใจว่าแกจะเลิก หรือกลับไปคบกับแฟนของแก
 
หรือแกมีงานยุ่งยาก วุ่นวายที่ไม่สามารถทำได้เอง
 
 
ฉันไม่สนใจ!! !
 
 
ฉันจะไม่หยุดนิ่งอยู่ที่เดิมอีกต่อ
 
ชีวิตของฉันมีอะไรที่ต้องทำมากมายกว่าการ
 
"คิดถึงแก"   ทุกวัน
 
 
 
 
 
มันมากพอละ  มันเพียงพอละ
 
 
และมันก็จบลงแล้ว.. 
 
 
 
ไม่มีอะไรมากมายแล้วละ "เพื่อนรัก"  นายสบายใจได้
 
ฉันยังคงเป็นเพื่อนที่ดี แต่ต่อจากนี้ไปคงไม่มี
 
 
ฉันคนเดิมที่ใจดีกับแกอีกต่อไป
 
 
เหลือแต่ ฉัน "เพื่อนที่ดี" . 
 
 
 
 
 
แด่.. เพื่อนสนิท
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

เคย .

posted on 24 Sep 2013 20:53 by zebr-a
 
 
เผื่อวันพรุ่งนี้ฉันกลายเป็นเขา  "ได้กลับไปยืนที่เดิมตรงนั้น"
 
 
ใครบอกล่ะว่าระยะเวลาที่ว่านานแล้วจะช่วย
 
ให้ฉันทำใจได้ ...  มันช่วยได้
 
 
แต่ไม่ได้ทั้งหมด  
 
 
 
ฉันโทรหาแก แกบอกว่าแกกลับถึงบ้านแล้ว
 
 
ฉันว่าจะชวนแกไปกินข้าวกัน แกบอกว่าพรุ่งนี้แล้วกัน
 
 
อีกวันฉันโทรหาแกตอนบ่าย แกกำลังเรียนอยู่  
 
แกบอกว่าว่างประมาณห้าโมง หกโมงเย็น
 
 
 
ฉันเลยบอกว่าแกว่าให้โทรหาฉันตอนเลิกเรียน
 
 
ฉันเลิกเรียนตั้งแต่ บ่ายสองโมง ฉันนั้งรอแก
 
 
รอ รอ รอ รอ รอ รอ    รอ    รอ แล้วก็ รอ... .
 
 
 
จนหกโมงครึ่งแกก็ยังไม่โทรมา ฉันเลยโทรไป
 
แกรับ.. .
 
 
"มึงอยู่ไหน?"  
 
"กูอยู่หลังมอเนี๊ยะ"
 
ฉันเงียบไป กำลังคิดว่าแล้วทำไมไม่โทรมา
 
"กูกำลังนั้งกินข้าวอยู่กับแฟนอยู่"
 
 
ฉันเงียบ สตั๊นไปสักพัก ก็เข้าใจ 
 
กำลังจะอ้าปากพูด บอกว่างั้นไม่เป็นไร 
 
 
กูจะกลับบ้านละ
 
 
แกพูดมาว่า  "เดียวกูจะชวนไปฟังดนตรี"
 
ฉันเงียบ  
 
"ไปป่าว... "  
 
 
ฉันเงียบ 
 
"เฮ้ย.. ไปป่าวเดียวกูไปรับ ไปด้วยกัน" 
 
 
"เออๆ"  
 
ฉันตัดสายวาง   
 
รอตั้งนาน บอกให้โทรมา ก็ไม่โทรมา 
 
ต้องปล่อยให้รอ ตลอด   
 
 
 
ฉันไปกินข้าวกับเพื่อน รอแกที่หอเพื่อน
 
กว่าแกจะโทรมาก็ปาเข้าไปสองทุ่มแล้ว
 
 
ฉันแถบจะหลับรอ 
 
 
แกมารับฉัน
 
 
แกพูดกับฉันว่า วันนี้ชวนไปฟังดนตรี จะได้ให้ฉัน
 
เป็นตัวช่วยหารค่าเบียร์ ..  .
 
 
ฉันนั้งเงียบ..  
 
"เออๆ"  ตอบๆ ไป
 
 
ไปถึงร้านทั้งโต๊ะก็มีแต่เพื่อนแก ที่ฉันรู้จัก
 
แค่ไม่กี่คน ฉันนั้งเงียบอยู่คนเดียว 
 
ฉันเลยบอกให้เพื่อนที่คณะมารับไปอีกร้านหนึ่ง
 
ฉันแค่รู้สึกอึดอัด...  .
 
 
 
ฉันกำลังจะไปต่ออีกร้านหนึ่ง ฉันเดินไปบอกแก
 
"มึงกูไปนะ"
 
แกหันมามองหน้าฉัน
 
"มึงจะกลับมานี้อยู่หรือป่าว?"
 
"มึงจะอยู่นานป่าวละ"
 
"ก็จนกว่าเขาจะเล่นจบอะ"  
 
ฉันยังไม่ได้ตอบอะไร 
 
แกเงยหน้ามองหน้าฉัน 
 
"มึงจะไปต่อกับกูป่าว"  
 
แกมองฉัน เหมือนอยากให้ฉันไปด้วย
 
"เออๆ โทรมาๆ"  
 
ฉันก็เดินออกร้านไป  ฉันไปต่อกับเพื่อนได้สักพักแกโทรมา
 
แกมารับฉัน  
 
 
ฉันไปต่อกับแกร้านแถวในตัวเมือง 
 
ตลอดที่อยู่ในร้านแกจะเป็นคนที่ยืนอยู่ข้างฉัน
 
คอยดูฉัน ฉันเอื้อมมือไปสกิดแขนแก 
 
แกจับมือฉันไว้.. .
 
ใจฉันเต้น ฉันเงยหน้ามองแก 
 
สายตาแกยังคงอยู่ที่วงดนตรี  
 
 
แกบอกให้ฉันไปนั้งข้างๆ แกนั้งข้างฉันตลอด
 
ฉันคุยกันสนุกสนาน อย่างออกรส  
 
 
ถึงเวลาที่เราเดินออกร้าน ฉันเดินออกไปพร้อมกับแก
 
ฉันเกาะแกเดินไป เพราะเริ่มรู้สึกมึนๆ  ฉันเดินเกาะแกไปจนถึงหน้าร้าน
 
"มึงกูแม่งเมาหว่ะ"  ฉันบอกแก
 
 
แกหันมามองฉัน แล้วถามว่า
 
"มึงไว้ป่าวเนี้ยะ เอ้า..มานี้"
 
แล้วแกก็ดึงแขนฉันมาคล้องไว้กับแก 
 
ฉันยืนอยู่สักพักก็เริ่มดีขึ้น แต่กลายเป็นว่าแกกลับเริ่มเมาแทน
 
 
ฉันยืนมองแกคุยกับเพื่อน ฉันไม่อยากให้เป็นเหมือนคราวที่แล้ว
 
ที่แกเมา แล้วพาฉันเอารถไปลงด้วย  
 
 
แกเคยสัญญากับฉันแล้วว่า ถ้าแกเมาต้องให้ฉันขับรถแทน 
 
ฉันเลยขึ้นไปควบบนรถแทนแก แกเถียงฉันว่า
 
ขับได้ ไม่เป็นไร 
 
"มึงเคยสัญญากับกูว่าไง?"  
 
"เออ..ก็ได้"  
 
แล้วแกก็ขึ้นมาซ้อนท้าย   
 
นี้คือการขับ KSR ครั้งแรก  เคยขับมาแล้วหมดทุกอย่าง
 
แต่ KSR ยังไม่เคย ด้วยยังมึนอยู่นิดๆเลยไม่ได้ไปกังวลอะไร 
 
 
ฉันเข้าเกียร์แล้วก็บิด..  
 
แกเอาแขนมากอดรอบเอวฉัน ทำให้ฉันรู้เลยว่าแกเมาแล้ว
 
แต่แกก็ยังสามารถบอกทางให้ฉันได้  แกพูดเรื่อยเปื่อยไปตลอดทาง
 
ตามภาษาคนเมา  
 
 
แกกอดเอวฉันไว้ หน้าซบหลัง  เป็นอย่างนี้ตลอดทาง
 
ฉันอยากให้ระยะทางมันยาว ยาว ยาว  ขึ้นจัง
 
แกพูดกับฉันว่า "มึงน่าจะเป็นเพื่อนผู้ชายเนอะ"   แล้วแกก็เอาหน้าวบหลังฉัน
 
ฉันเงียบ ไม่เถียงกลับไป  
 
ฉันเป็นผู้หญิงแล้วเป็นเพื่อนที่ดี เพื่อนรัก แกไม่ได้หรอ 
 
ฉันได้แค่คิด แต่ก็ไม่ได้พูดออกไป
 
 
 
ฉันไปส่งแกถึงหอเพื่อนอย่างปลอดภัย ไม่มีใครเจ็บ
 
 
แกบอกให้ฉันพาไปส่งเซเว่น ฉันเดินออกปากซอยไปกับแก
 
 
แกเดินเซไป เซมา ฉันเลยดึงชายเสื้อแกไว้ 
 
แกเดินเซเข้ามาหาฉัน เอาแขนมาคล้องไหล่ฉันไหว
 
 
(ใช้...เมื่อก่อนที่เราเดินไปไหนมาไหนในโรงเรียนแกมักจะทำแบบนี้กับฉัน
 
เหตุผลเพราะ ฉันเตี้ย ไหล่ของฉันมันพอดีกับระดับการวางแขนของแก)
 
 
ฉันเลยโอบเอวแกไว้ ฉันค่อยๆโอบไว้ให้แน่น 
 
เพราะ ..
 
"ฉันกลัวแกหลุดมือฉันไป"
 
 
แกบอกให้ฉันปล่อยแก ให้แกเดินเอง แกบอกว่าเดินไหว
 
ฉันปล่อย แกก็แถบจะเดินออกไปกลางถนน 
 
ฉันเลยดึงแก โอบเอวแกไว้ให้แน่นกว่าเดิม  
 
 
ฉันค่อยๆปล่อยให้แกนั้งลง  
 
แกฝากโทรศัพท์มือถือไว้ที่ฉัน 
 
แกนั้งฟุบอยู่ข้างๆ  ฉันแค่ลองเปิดดูข้อความแกดู
 
ข้อความแรก จากเบอร์ "คนนี้แฟนผมฮะ"  
 
ข้อความที่สอง "คนนี้แฟนคนที่สอง"  
 
...  .   
 
เนื้อข้อความบอกว่า  "ถ้าฉันหายไป เธอจะตามหาฉันหรือป่าว"
 
ฉันหันไปมองแกที่นั้งฟุบอยู่ข้าง  
 
แถบอยากจะปลุกให้แกตอบฉันว่าคือใคร
 
 
แต่ความจริงแล้ว ฉันไม่มีสิทธิ์เข้าไปยุ่งมากกว่า
 
ฉันเก็บโทรศัพท์แกลงกระเป๋าให้
 
 
เพื่อนขับรถไปส่งแกหาแฟน แล้วก็ค่อยส่งฉันไปเอารถ
 
แกดิ้นไปดิ้นมาอยู่ข้างๆฉัน ฉันเลยล็อคแกไว้
 
 
แกค่อยๆเอนหัวมาซบไหล่ฉัน ฉันแถบไม่อยากขยับตัว
 
เพราะกลัวแกตื่น ..  .    
 
 
เหตุการณ์ทั้งหมดที่เกิดขึ้น มันทำให้ฉันรู้สึกสับสน
 
ว่าแกยังคิดกับฉันเหมือนเดิม หรือมันเปลี่ยนไปแล้ว
 
 
 
ฉันเมา แกก็พาฉันเดินออกไปได้อย่างปลอดภัย 
 
แกนั้งข้างฉันเสมอ คอยดูฉัน    
 
แต่แกกลับปล่อยให้ฉันรอ แล้วให้ฉันช่วยจ่ายค่าเบียร์
 
 
 
แต่ที่ฉันรู้คือตอนนี้ความรู้สึกของฉันนั้น
 
เหนื่อย กับแกมาก    
 
 
มีคนเคยพูดไว้ว่า
 
"ความทรงจำที่ดี คือสิ่งที่เราจดจำและเก็บรักษาไว้ให้ดี 
 
ไว้เป็นบทเรียนให้กับเรา แต่เมื่อใดที่ความทรงจำดีๆกลับมาทำร้าย
 
เรา นั้นไม่สามารถที่จะเรียกว่าความทรงที่ดีได้"
 
 
 
ตอนนี้... ความทรงจำดีๆ เหล่านั้นมันกลับมาทำร้ายฉันแล้วล่ะ
 
ฉันนั้งคิดถึงแก แล้วก็นั้งร้องไห้  ตลอดสองปีที่ผ่านมา
 
 
ที่ฉันคิดว่าฉันสามารถทำใจยอมรับเรื่องแกทั้งหมดได้
 
มันเปล่าประโยชน์  เจอแกกี่ครั้งๆก็ต้องกลับมานั้งร้องไห้
 
 
 
ถึงฉันหายไปแกก็ไม่ตามหาฉัน แกก็ไม่ติดต่อหาฉัน
 
เพราะแกมีคนที่ให้แกตามหา คิดถึง ใส่ใจเขา 
 
 
 
 
เมื่อก่อนฉันหายไปแกมักจะถามหาฉัน 
 
แกเคยใส่ใจฉัน แกเคยพูดว่า "คิดถึง" ฉัน 
 
 
แกเคยพูดว่าแก "แคร์" ฉัน  
 
 
 
 
 
หรือ... ทุกอย่างที่ผ่านมาเมื่อ ห้าปีก่อน ฉันคิดไปเอง​...  .
 
ทั้งๆที่คำพูดทั้งหมดมาจากปากของแกเอง 
 
 
 
เพื่อน    .        
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 

edit @ 24 Sep 2013 21:55:08 by zebra